|
In enkele gevallen kan het voorkomen dat erfgenamen of legatarissen
een nalatenschap of legaat willen verwerpen. Soms is dat omdat men
meent geen recht op een bepaalde erfenis te hebben, en soms wil men
verwerpen om fiscale redenen. Hoe gaat een verwerping in z’n werk ?
Zijn er eigenlijk wel fiscale voordelen ? Waar moet men verder nog
op letten bij een verwerping ? Zonder voorkennis kan men ook hier
van een koude kermis thuiskomen.
Men kan altijd een nalatenschap verwerpen. Er bestaat geen termijn
voor de verwerping. Wel bestaan er nogal grote verschillen in de
vormvoorschriften voor de verwerping tussen Nederland en Spanje. In
Spanje vindt de verwerping plaats door een verklaring die in
notariële akte moet worden vastgelegd. In Nederland verwerpt men
door een verklaring af te geven bij de griffier van de rechtbank,
maar meestal wordt dat door de notaris voor de erfgenamen
afgehandeld. Afhankelijk van de situatie moet men in Nederland of in
Spanje verwerpen. Als men in Nederland verwerpt en vervolgens ook in
Spanje een gedeelte van de nalatenschap moet afwikkelen, dan is de
kans groot dat men stuit op de verschillen in vormvoorschriften
tussen de Nederlandse en Spaanse manier van verwerpen. Na de
verwerping door één van de erfgenamen komt de nalatenschap toe aan
de overige erfgenamen. Als deze niet in een testament benoemd zijn,
zullen ze door de wet aangewezen worden.
Iemand die een nalatenschap verwerpt, heeft vervolgens geen enkele
rechten en plichten meer. Ook geen verplichting tot het betalen van
belastingen. Uitzondering hierop is dat iemand die in Spanje
verwerpt na het verstrijken van de termijn van vier en een half jaar
na het openvallen van de nalatenschap schenkingsbelasting moet
betalen over de waarde van het erfdeel waar hij van af ziet. De
verwerper zal daar natuurlijk niet mee accoord gaan, dus zal deze
belasting in de regel door de overige erfgenamen overgenomen worden.
Als het saldo van het erfdeel negatief is, is er natuurlijk geen
belasting verschuldigd.
Bij het verwerpen hebben we met een ingewikkeld fiscaal probleem te
maken. De belastingdienst zal door de verwerping niet accoord gaan
met het feit dat ze minder erfbelasting gaat ontvangen. Zowel in
Spanje als in Nederland bestaan er dan ook regels in de
belasting-wetgeving die er voor zorgen dat de belasting die door de
verwerper betaald had moeten worden, uiteindelijk door de overige
erfgenamen betaald gaat worden. Als de verwerper in een “zwaardere”
belasting- categorie zit, omdat hij bijvoorbeeld geen bloedverwant
van de overledene is, en door de verwerping worden de eigen kinderen
van de overledene erfgenaam, dan betalen deze belasting “als ware
het erfdeel door de verwerper verkregen”. Oftewel, de verwerping
levert in principe geen belastingbesparing op. Hier bestaan enige
verschillen tussen de Nederlandse en Spaanse belastingafwikkeling,
waarbij men in Nederland nog slechter uitkomt dan in Spanje. Met een
van tevoren goed doorrekende verwerping zou men in Spanje wel enige
belastingbesparing door de verwerping kunnen bewerkstelligen. In de
praktijk is er meestal maar weinig fiscale winst te behalen en kan
men beter voor een ander alternatief dan het verwerpen kiezen.
Sinds begin 2009 is er nog een praktisch probleem bij de verwerping
gekomen. Vanwege het feit dat veel geprobeerd is om door het
verwerpen erfbelasting te ontwijken, is het tegenwoordig verplcht
dat de verwerper ook over een N.I.E. nummer beschikt. Een volledig
overtrokken uitspraak van de “Dirección General de los Tributos”, oftewel de belastingdienst, stelt dat in een uitspraak
van 2009. Daarbij gaat zij volledig voorbij aan het feit dat een
erfgenaam die in het buitenland verwerpt en voldoet aan de in zijn
eigen land geldende regels, deze verwerper later moeilijk
gemotiveerd kan worden om in Spanje een fiscaal nummer aan te vragen.
Het wantrouwen van de verwerper zal groot zijn, zodra hij het woord
‘belasting’ hoort en de medewerking om dit fiscale nummer aan te
vragen zal meestal ver te zoeken zijn. |
 |
