|
Verschillende zaken zijn in Spanje anders geregeld dan in
Nederland. Speciale aandacht verdient de onterving. In Nederland kan
relatief eenvoudig een kind onterfd worden. Hoe geldt dit voor in
Spanje wonende Nederlanders ?
Nederlands erfrecht
Het onterven van een kind in een testament is mogelijk. Daarvoor
hoeft niets speciaals worden opgenomen in een testament. Enkel de
clausule: “Ik onterf mijn zoon ...” is voldoende. Het gevolg van
deze onterving is dat deze zoon niet meer als erfgenaam benoemd is,
en hij niet meer nodig is bij de verdeling van de nalatenschap. Het
enige recht dat hij nog behoudt is het claimen van een bedrag in
contant geld ter grootte van de helft van zijn kindsdeel. Hij heeft
hier een periode van 5 jaar voor, en moet het bedrag van de
erfgenamen vorderen. Doet hij dat niet binnen de genoemde periode,
dan verliest hij dit recht. De plaats van een onterfd kind wordt
ingenomen door zijn afstammelingen. Ook deze kunnen in een testament
tegelijk op dezelfde manier onterfd worden. Voor de duidelijkheid:
als de afstammelingen niet onterfd worden, nemen deze de plaats van
hun ouder en moeten ze meetekenen bij de verdeling van de
nalatenschap.
Spaans erfrecht
In het Spaanse erfrecht kan een kind niet zomaar onterfd worden. Er
moeten gewichtige redenen bestaan om tot onterving over te gaan. Zo
moet het kind bijvoorbeeld vitale hulp aan een ouder geweigerd
hebben of hem naar het leven gestaan hebben. Dit zijn niet veel
voorkomende gevallen. De testateur moet in het testament de reden
aangeven waarom hij een kind onterft, en het onterfde kind kan het
testament aanvechten. Dat wordt dan een lange en pijnlijke
juridische gang, waarbij de overige erfgenamen (meestal de broers en
zussen van de onterfde) de bewijzen moeten overhandigen. De
testateur kan niet meer als getuige dienen, want hij is al overleden.
Men is dan verzekerd van een langdurige ruzie via de rechtbank.
Uiteindelijk is de kans groot dat de rechter het onterfde kind in
het gelijk stelt. Dan wordt hij weer gewoon erfgenaam voor gelijke
delen met zijn broers en zussen.
De Spaanse notaris zal in de regel nooit een nalatenschap met een
onterfd kind tekenen als dit kind niet persoonlijk met zijn
onterving heeft ingestemd, want hij weet dat de mogelijkheden om het
testament aan te vechten groot zijn. (Als de Nederlandse wetgeving
van toepassing is, dan zal de Spaanse notaris heel duidelijke
instructies van zijn Nederlandse collega willen ontvangen om zo zijn
vingers niet te branden.) In de regel mag niet verwacht worden dat
een onterfd kind instemt met zijn onterving. De notaris kan de
nalatenschap niet verdelen als één van de erfgenamen ontbreekt, dus
moet de nalatenschap via de rechtbank afgewikkeld worden.
De Spaanse notaris zal bij het maken van een testament volgens
Spaans recht aanraden in plaats van een kind te onterven deze
slechts zijn minimale legitieme portie toe te laten komen. Dan
krijgt hij minder dan zijn broers en zussen. Het nadeel van deze
konstruktie is dat dat kind nog steeds erfgenaam is en bij de
verdeling zijn medewerking moet verlenen.
Rechtskeuze
Op de nalatenschap van een Nederlander die langer dan vijf jaar
aaneengesloten in het buitenland woont is de wetgeving van zijn
woonplaats van toepassing. De Nederlandse wetgeving is enkel nog van
toepassing als de overledene in een testament specifiek voor het
Nederlands erfrecht heeft gekozen. Als een Nederlander dat niet
duidelijk in zijn testament dit gespecificeerd heeft, dan kan het
Spaanse erfrecht van toepassing zijn. Al het gemak dat men via het
Nederlandse erfrecht gehad zou hebben, is verdwenen. Als een kind in
een Nederlands testament onterfd is, maar bij overlijden blijkt dat
de Spaanse wetgeving van toepassing was, dan is deze onterving
eenvoudig door dit kind aan te vechten en ongedaan te maken. Dan
wordt de onterfde weer volledig erfgenaam. De nalatenschap kan nu
niet meer zonder medewerking van dit kind verdeeld worden. Door
duidelijk te kiezen voor het Nederlandse erfrecht is dit te
vermijden. |
 |
